ΜΟΝΟΓΟΝΕΪΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ:ΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΝΤΡΟΠΗΣ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

EfiVasileiadouΕΦΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ

ΑΝΤΙΝΟΜΑΡΧΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ Ν.ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ένα από τα πιο μεγάλα και σύγχρονα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας, είναι οι μονογονεΪκές οικογένειες(Μ.Ο.), που τα τελευταία χρόνια αυξάνονται δραματικά. Το μέγεθος του προβλήματος μάλιστα είναι τέτοιο που δεν αντιμετωπίζεται με τους υπάρχοντες μηχανισμούς πρόνοιας. Και αυτό γιατί δεν υπάρχει σύγχρονο νομοθετικό πλαίσιο, δομές και επαρκής χρηματοδότηση.

Μ.Ο. χαρακτηρίζεται η οικογένεια η οποία αποτελείται από ένα γονέα και τα ανήλικα τέκνα του , είτε αυτή έχει προκύψει από θάνατο του ενός γονέα, είτε από διαζύγιο, είτε προέκυψε από τη γέννηση ενός παιδιού χωρίς γάμο και χωρίς συμβίωση των γονέων του.



Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει μια Μ.Ο. είναι μεγάλα και ποικίλα. Οι πιέσεις που δέχεται ισχυρές και μπορούμε να τις διακρίνουμε σε δύο μέτωπα. Τις τεράστιες οικογενειακές ευθύνες και την εργασιακή βάση με τις αυτονόητες συνέπειες.

Η απουσία της κοινωνίας, που σήμερα γίνεται όλο και περισσότερο απρόσωπη και απρόσιτη, μαζί με αυτή της πολιτείας, που είναι υποχρέωση της, αναπτύσσουν στη Μ.Ο.την ένδεια, την απαξίωση, την ανέχεια, την παραβατικότητα, τον κοινωνικό αποκλεισμό, δημιουργώντας έναν εφιάλτη. Η ρατσιστική συμπεριφορά , ακόμη και στις μέρες μας, που αντιμετωπίζουν οι μόνοι γονείς καθώς και τα παιδιά τους, επιδεινώνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα της Μ.Ο., που τείνει να γίνει ο μόνιμος βραχνάς της ύπαρξής τους.

Εκτός όμως από τα κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Μ.Ο., το ίδιο βασικό και ίσως λίγο περισσότερο, είναι και το πρόβλημα της επιβίωσης! Σήμερα μάλιστα καθίσταται ακόμη δυσκολότερη, κάτω από το βάρος της νέας μάστιγας της εποχής, της ανεργίας.Δυστυχώς, οι περισσότερες Μ.Ο., σύμφωνα με τα στοιχεία της υπηρεσίας μας, ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Η γενική αύξηση της ανεργίας επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τη γυναίκα μάνα, αρχηγό της οικογένειας. Σε μια συνήθη οικογένεια με δύο γονείς, βλέπουμε τον ένα γονέα να εργάζεται, ακόμη και ημιαπασχολούμενος και ο άλλος γονέας να φροντίζει για την ανατροφή των παιδιών και τις εργασίες του σπιτιού. Στις Μ.Ο. όλους τους παραπάνω ρόλους καλείται να καλύψει μόνο ο ένας γονέας και στην πλειοψηφία η μητέρα.

Σ'αυτές τις περιπτώσεις όταν δεν υπάρχει έστω και ένα εγγυημένο μηνιαίο εισόδημα, η κατάσταση γίνεται τραγική και η παροχή ενός επιδόματος από την πολιτεία είναι επιβεβλημένη.

Η πολιτεία όμως δεν επιχορηγεί με κανένα επίδομα τη μόνη μάνα. Το μόνο που χορηγεί είναι το επίδομα του "απροστάτευτου τέκνου"και αυτό είναι το "επίδομα της ντροπής", όπως δίκαια χαρακτηρίζεται από τους δικαιούχους. Το μηνιαίο αυτό επίδομα, που καταβάλλουν οι Διευθύνσεις Κοινωνικής Πρόνοιας των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων, αντιστοιχεί στο "εξωπραγματικό"ποσό των 44,02 ευρώ. Σύμφωνα με το νόμο 4051/60 "περί ενισχύσεως απροστάτευτων παιδιών" όπως τροποποιήθηκε και ισχύει μέχρι σήμερα, δικαιούχοι του επιδόματος είναι:

α) παιδιά Μ.Ο.

β)ορφανά από τους δύο γονείς

γ)όταν ο πατέρας έχει ποσοστό αναπηρίας 67% και άνω

δ)όταν ο πατέρας είναι φυλακή και μετά την αποφυλάκιση του δικαιούται το επίδομα μόνο 6 μήνες

ε)όταν ο πατέρας υπηρετεί στο στρατό

Εδώ όμως έχουμε και μια κωμικοτραγική παρατήρηση. Για να δικαιούται η μητέρα το εν λόγω επίδομα, πρέπει το μηνιαίο οικογενειακό εισόδημα να μην υπερβαίνει τα 234,78 ευρώ. Ως οικογενειακό εισόδημα υπολογίζεται το εισόδημα όλων των ατόμων που μένουν στην ίδια στέγη και είναι συγγενείς μέχρι 3ου βαθμού.

Στατιστικά να αναφέρω πως εδώ και 13 χρόνια, από το 1997 έως και σήμερα, το ύψος του επιδόματος ανά μήνα παραμένει σταθερό στα 44,02 ενώ αντίθετα ο αριθμός των δικαιούχων έχει αυξηθεί σημαντικά.

Αν αυτό το επίδομα δεν είναι της ντροπής, τότε τι μπορεί να είναι? Αν αυτό το επίδομα δεν αποδεικνύει την κοινωνική αναλγησία και αδιαφορία της πολιτείας για τις Μ.Ο., τότε τι το αποδεικνύει? Μήπως η πολιτεία προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο, με το επίδομα καυσίμων που δόθηκε εφ΄άπαξ από την προηγούμενη κυβέρνηση ή το μισό επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης από την τωρινή κυβέρνηση?

Όλες αυτές οι εφ΄άπαξ επιδοτήσεις, είναι προσπάθειες εντυπωσιασμού και μόνο, χωρίς να δίνουν καμία ουσιαστική λύση στα προβλήματα που ταλανίζουν τις ευπαθείς ομάδες.

Προσωπικά πιστεύω πως αυτό το επίδομα, θίγει την αξιοπρέπεια αυτών των μόνων γυναικών και τις υποτιμά, μιας και αναγκάζονται να το εισπράξουν, λόγω της απελπιστικής κατάστασης που βιώνουν. Ακόμη περισσότερο όμως εκθέτει την πολιτεία και όλους όσους έχουν περάσει από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και δε φρόντισαν για τα αυτονόητα. Μήπως δεν γνώριζαν το μέγεθος του προβλήματος?

Το επίδομα του απροστάτευτου παιδιού είναι ένα μικρό δείγμα της κοινωνικής πολιτικής που ασκεί το Κράτος απέναντι στις ευπαθείς ομάδες. Και οι άλλες ομάδες την ίδια τύχη έχουν απέναντι στην πολιτεία!

Στην Αντινομαρχία Κοινωνικής Πρόνοιας Θεσσαλονίκης τα τελευταία 4 χρόνια, κάναμε πολλές προσπάθειες, είτε με έγγραφα προς τον εκάστοτε υπουργό που είχαν την υπογραφή του Νομάρχη Π.Ψωμιάδη , είτε με προσωπικές συναντήσεις, για την αναπροσαρμογή όλων αυτών των αναχρονιστικών δεδομένων, σε νομικό και οικονομικό πλαίσιο. Έγιναν προτάσεις που αποσκοπούσαν στη συνολική και ουσιαστική στήριξη των Μ.Ο. και αφορούσαν το κοινωνικό , οικονομικό και ψυχολογικό πεδίο.

Δυστυχώς όμως, δεν υπήρξε κανένα αποτέλεσμα! Εξακολουθούν τα ίδια και χειρότερα!

Εμείς όμως θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε τα αυτονόητα, σε συνεργασία με όλες τις ευπαθείς ομάδες, για ένα ουσιαστικό, ανθρώπινο κράτος πρόνοιας. Ένα κράτος που θα είναι δίπλα σε κάθε πολίτη που έχει ανάγκες και θα του δίνει ευκαιρίες να ενταχθεί και πάλι στο κοινωνικό σύνολο .

 

 

 

 

 
NEA YGEIAS