NEWS LETTER

Ευρεση

Πρώτες βοήθειες

seminarioprwtesboh8eies

Διαφορες Φωτογραφιες

Ακολουθήστε μας στο:

ΟΡΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

 

Του Βλάχου Αθανάσιου,

Επιθεωρητή Οικονομικού τομέα Σώματος Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας Πρόνοιας (ΣΕΥΥΠ)

 

Η τεχνολογική έκρηξη της τελευταίας 20ετίας και η άκριτη εισαγωγή στον Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα Υγείας κάθε παραγομένου Ιατροτεχνολογικού προϊόντος (Ι/Π), οδήγησε στον Οικονομική κατάρρευση των Ασφαλιστικών ταμείων και παρ' ολίγο και του Συστήματος Υγείας.

Μία χρόνια κατάρρευση, που εκδηλώνεται τελευταία, με περιοριστικές πολιτικές στη χρηματοδότηση υπηρεσιών Υγείας, στο εισόδημα των εργαζομένων και μετάθεση πληρωμών.

Αφού διανύσαμε πολλά χρόνια με αντιλήψεις και πρακτικές, όπως:

  • Την άμεση εισαγωγή στα Νοσοκομεία όλων των Ι/Π
  • Την γενικευμένη χρήση τους, χωρίς ανάγκη αιτιολόγησης με ενδείξεις χρήσης
  • Την προμήθειά τους χωρίς την τήρηση του πυρήνα της Οικονομικής θεωρίας «την καλύτερη ποιότητα στην φθηνότερη τιμή», δηλαδή χωρίς κανένα ανταγωνισμό, καλείται ολόκληρο το Σύστημα Υγείας να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.

Βιώσαμε την κρίση σαν συνέπεια του γενικότερου δημοσιοοικονομικού μας προβλήματος, γιατί δεν μπορούσε πλέον ο κρατικός προϋπολογισμός να χρηματοδοτήσει αυτή την στρέβλωση. Εκφράστηκε με δραματική μείωση των πιστώσεων κ.α. διοικητικούς καταναγκασμούς που επέβαλλε η εξειδίκευση του μνημονίου για την Υγεία.

Στο επίκεντρο της κριτικής βρέθηκε το ιατροκεντρικό μοντέλο διαχείρισης των προμηθειών, που όφειλε πλέον να αιτιολογεί την χρήση του υλικού και δεν επαρκούσε η επίκληση και μόνο της ιατρικής αυθεντίας του παραγγέλνοντα.

Οι παλιές νοοτροπίες των υγειονομικών χρηστών υλικού, τα γενικότερα διαχειριστικά ελλείμματα και κυρίως η έλλειψη ευκρινών κανόνων μεταξύ δεοντολογίας και οικονομίας, έκαναν δραματικότερη τη συγκυρία.

Η νωθρή Νοσοκομειακή πραγματικότητα, κλήθηκε σε μια βραδιά να εισάγει κανόνες στη θέση άτυπων σχέσεων, χωρίς κανένα προγραμματισμό, καμία εκπαίδευση, χωρίς στελέχη της νέα αντίληψης, χωρίς κανόνες χρήσης Ι/Π και πρωτόκολλα διενέργειας ιατρικών πράξεων.

Το δύσκολο αυτό εγχείρημα, ακυρώνεται καθημερινά με την διαπλοκή:

  • Προμηθευτριών εταιρειών
  • Υγειονομικών χρηστών Ι/Π
  • Μισθολογικών κ.α. εργασιακών και επιστημονικών ισοπεδώσεων, που άμβλυναν την διακριτότητα των ρόλων των εμπλεκόμενων, εναρμόνισαν και συχνώτισαν τα συμφέροντα πολλών στελεχών με αυτά των εταιρειών, προώθησαν τις άτυπες σχέσεις και ξεθώριασαν τα όρια μεταξύ ευελιξίας και παρανομίας.

Δυστυχώς η κρίση δεν αναδείχτηκε ως αποτέλεσμα εσωτερικής σύγκρουσης αντίρροπων δυνάμεων στο Σύστημα Υγείας, ούτε από διαπάλη διαφορετικών νοοτροπιών και προσεγγίσεων. Σε αυτή την περίπτωση θα υπήρχαν στελέχη, θα υπήρχε υλικό, απόψεις και μηχανισμοί που θα έδιναν τις βασικές κατευθύνσεις και το πρωτογενές υλικό των νέων ισορροπιών.

Η μετάβαση θα ήταν σχεδιασμένη και δεν θα επιχειρούνταν με διαδικασίες ΣΟΚ και ανώμαλης προσαρμογής στη νέα πραγματικότητα.

Οι συσχετισμοί που επενεργούν σε αυτή την μετεξέλιξη, είναι:

  • Η Κυβέρνηση προβληματίζει στο γενικό πλαίσιο, γιατί χωρίς επεξηγήσεις, μετακινεί συνεχώς τα όρια της οικονομικής ανάγκης.
  • Ο Υπουργός Υγείας επιχειρεί, μιλώντας όμως διαρκώς για το επικίνδυνο εγχείρημα της αφαίρεσης του λίπους, χωρίς περικοπή υπηρεσιών υγείας.
  • Το ιατρικό προσωπικό, ομιλεί ευθέως για υποκατάσταση της ιατρικής δεοντολογίας από τις ανάγκες της Οικονομίας.
  • Τα συνδικάτα, τα κόμματα και οι άλλοι θεσμοί εκπροσώπησης, ανυπόληπτοι και αμήχανοι προσπαθούν περισσότερο να κατανοήσουν, παρά να οδηγήσουν τις εξελίξεις, αρκούμενοι σε μάχες οπισθοφυλακών.
  • Η κοινωνία άναυδη μπροστά στα τεκταινόμενα, παλινδρομεί μεταξύ της ανοχής στα εγχειρούμενα, της αποδοκιμασίας στα συντεχνιακά και της ανησυχίας για τα μελλούμενα.

Ποιος λοιπόν θα βάλλει τα όρια; Πού σταματά το λίπος της παραοικονομίας και που αρχίζουν οι ιστοί τους Συστήματος και των υπηρεσιών Υγείας;

Η απάντηση δεν είναι ούτε ρητορική, ούτε μονοσήμαντη. Όπως σε όλα τα πολυπαραγοντικά προβλήματα, απαιτεί πολυεπίπεδη λύση.

Απαιτεί την συνέργια όλων μας και κυρίως την προσωπική και συλλογική μας έγερση για να κατακτήσουμε το καθημερινό και το αυτονόητο.

Μόνο εάν θεωρήσουμε ότι οι επιχειρούμενες αλλαγές μας αφορούν και η αποτυχία στα εγχειρούμενα θα μας συμπαρασύρει, μπορούμε να ξαναδούμε το περίγραμμα της κρίσης στην Υγεία και όχι τα επιφαινόμενα. Να ξαναδούμε στα μάτια τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ, που χρήζουν απάντησης από ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ:

  1. Πως θα πληρώσει η Κυβέρνηση με αξιοπρεπή μισθό τους γιατρούς, όταν για 25.000 νοσοκομειακές κλίνες έχει 23.000 γιατρούς, όταν η αναλογία στις αναπτυγμένες χώρες είναι 1 γιατρός ανά 4 κλίνες;
  2. Με τι κονδύλια θα προσλάβει νοσηλευτές, που πράγματι εκλείπουν;
  3. Πως οι γιατροί που αποδίδουν τις παρεκκλίσεις στην χρήση των Ι/Π, στην ολιγωρία των Ασφαλιστικών ταμείων να καθορίσουν έγκαιρα ενδείξεις χρήσεις, νομιμοποιήθηκαν να χρησιμοποιήσουν υλικά που δεν γνώριζαν τις ενδείξεις χρήσεις τους;
  4. Πως και σήμερα ακόμη η ταυτότητα των υλικών, γίνεται με αναφορά στη φύση τους και όχι στη χρήση τους;
  5. Πως οι Διατάκτες, Διαχειριστές και Εκκαθαριστές των δαπανών, θα διαχειριστούν όλα τα παραπάνω χωρίς καμία κουλτούρα, κίνητρο και επιμόρφωση;

Η επισήμανση των δυσκολιών και της πολυπλοκότητας του προβλήματος, δεν ακυρώνει τις προσπάθειες, αλλά τονίζει όλες τις πτυχές που οφείλουμε να ξεσκονίσουμε.

Διαφορετικά η παροχή υπηρεσιών Υγείας θα ταυτιστεί και θα ακολουθήσει την Δημοσιονομική πραγματικότητα. Οι υγειονομικές δομές, είτε θα καταρρεύσουν μαζί της, είτε θα πισωγυρίσουν στα πρότερα, μετά την χαλάρωση των ιμάντων μεταβίβασης της κίνησης που επέβαλλε το Οικονομικό πρόβλημα της Χώρας μας.

 

 
NEA YGEIAS